Sole srebrowe i halogenki srebra

Większość soli srebrowych rozkłada się pod działaniem krótko falowego światła i promieniowania ultrafioletowego, wydzielając srebro metaliczne, rozkład ten nazywa się fotolizą albo rozkładem fotochemicznym. W fotolizie nie ulega siarczek i fluorek srebra. W światłoczułych materiałach fotograficznych spotyka się najczęściej bromek srebra z małą domieszką jodku, mieszanie bromku i chlorku srebra oraz rzadziej czysty chlorek. Wszystkie te sole stanowią związek chemiczny srebra z pierwiastkami grupy chlorowców: chlorem, bromem i jodem. Noszącymi nazwę chlorowców z greckiego „tworzące sole”. Dlatego nazywa się je halogenkami srebra. Wszystkie halogenki srebra mało rozpuszczalne w wodzi. Wszystkie te trzy halogenki bardzo łatwo rozpuszczają się w roztworze cyjanku potasu, który używany jest rzadko do utrwalania obrazu fotograficznego ze względu na swoje właściwości.

Proces fotochemicznego rozkładu srebra

Najważniejszą właściwością halogenku srebra jest ich światłoczułość. Świeżo strącone osady chlorku, bromku i jodku srebra ciemnieją w jasnym dziennym oświetleniu, przybierając charakterystyczne przybarwienie. Chlorek srebra zmienia kolejno swą białą barwę na blado fioletową, różową, brązową i czarno brunatną. Bromek srebra na szaro zieloną a jodek srebra nieznacznie szarzeje. Procesy te nazywają się ciemnieniem bezpośrednim. Szybkość ciemnienia  i intensywność zabarwienia wzrasta jeśli roztwór nad osadem zawiera jony srebra. Oprócz jonów srebra działają podobnie i inne substancje których rola polega na usuwaniu jonów chloru, bromu i jodu srebra powstających w procesie rozkładu fotochemicznego

Czułość spektralna soli srebra i uczulenie barwnikami

Jest rzeczą łatwo zrozumiałą że rozkład fotochemiczny halogenków srebra może przebiegać tylko pod wpływem kwantów światła przez niego pochłoniętego a nie odbitego lub przepuszczonego. Jest to podstawowe prawo wszystkich procesów fotochemicznych zwane prawem Grotthusa-Drapera. Chlorek srebra pochłania wyłącznie promieniowanie ultrafioletowe i w niewielkim stopniu światło fioletowe. Wobec tego wykorzystuje max. czułości niewidzialnej części widma. Można to wykazać rzutując widmo światła słonecznego na papier pokryty warstwą chlorku srebra. Papier będzie ciemniał w części położonej tuż za końcem fioletowej części widma a nie będzie reagował na część widzialną. Bromek srebra wykazuje max. pochłaniania i czułości niebieskiej części widma, a jodek srebra w części fioletowo niebieskiej. Szczególnie ważny przypadek stanowi mieszanie bromku srebra z kilkoma procentami jodku srebra stanowiącego podstawy składnik negatywowej emulsji, negatywów i papierów do powiększeń. W roku 1873 Vogel odkrył zjawisko uczulenia optycznego czyli sensybilizacje optyczną. Polega ona na tym ze halogenki srebra można zabarwiać niektórymi barwnikami, podobnie jak się farbuje tkaniny.