Jest rzeczą łatwo zrozumiałą że rozkład
fotochemiczny halogenków srebra może przebiegać tylko pod wpływem
kwantów światła przez niego pochłoniętego a nie odbitego lub
przepuszczonego. Jest to podstawowe prawo wszystkich procesów
fotochemicznych zwane prawem Grotthusa-Drapera. Chlorek srebra pochłania
wyłącznie promieniowanie ultrafioletowe i w niewielkim stopniu światło
fioletowe. Wobec tego wykorzystuje max. czułości niewidzialnej
części widma. Można to wykazać rzutując widmo światła słonecznego na
papier pokryty warstwą chlorku srebra. Papier będzie ciemniał w części
położonej tuż za końcem fioletowej części widma a nie będzie reagował na
część widzialną. Bromek srebra wykazuje max. pochłaniania i czułości
niebieskiej części widma, a jodek srebra w części fioletowo
niebieskiej. Szczególnie ważny przypadek stanowi mieszanie bromku srebra
z kilkoma procentami jodku srebra stanowiącego podstawy składnik
negatywowej emulsji, negatywów i papierów do powiększeń.
W roku 1873 Vogel odkrył zjawisko uczulenia optycznego czyli
sensybilizacje optyczną. Polega ona na tym ze halogenki srebra można
zabarwiać niektórymi barwnikami, podobnie jak się farbuje tkaniny.
